Een tijdje geleden zat ik niet zo lekker in mijn vel. Dat heeft iedereen wel eens, en niet altijd weet je wat je er mee moet en of je er iets aan kunt doen. Maar de oplossing werd me aangereikt, het kwam vanzelf. Ik hoefde er niets voor  te doen. Ik las iets in de krant. Het verleden (weliswaar een ander aspect ervan) kwam boven, en tenslotte reikte een goede vriendin mij de praktische hand en daarmee het antwoord.

Voor ik het wist en zonder al te veel na te denken had ik me aangemeld voor een Vipassana-retraite in Fara Sabina, nabij Rome in Italië. Mijn  broer kreeg er lucht van en wilde mee. Gelukkig, dat was fijn. Het gaf me een vertrouwd gevoel. Mijn lieve broer ging mee.

SONY DSCWij er heen. De reis ging goed maar ook weer niet helemaal. Eenmaal in Italië namen we de verkeerde trein en moesten een stukje terugreizen. We namen toen het nog kon een biertje en daarna nog een wijntje (alcohol past niet bij een retraite), en de verwarring bij het laatste deel van het traject was compleet toen we een bus moesten nemen naar de eindbestemming. Min of meer bij toeval belandden we in de juiste bus; Fara Sabina is een kleine plaats hoog op een berg maar heeft een erg groot busstation: waarom eigenlijk? Na de bustocht en een aansluitende wandeling bereikten we het klooster waar de retraite zou plaatsvinden, na een lange dag reizen. Uiteindelijk ging alles vanzelf en zonder veel te hoeven nadenken.

SONY DSCWe werden hartelijk ontvangen en vervolgens onze kamers gewezen.

SONY DSCDe kamers waren simpel, maar boden toch alles wat je nodig hebt: een bed, een was/toiletgelegenheid en een douche. Eigenlijk best luxe want dat had je dus voor jezelf. En ook hier dringt Ikea door.

SONY DSCSONY DSCVerder waren de regels simpel: niet bellen, niet sms-en, niet internetten, niet whatsappen, niet lezen en ook niet schrijven. Niet met elkaar spreken en ook niet elkaar onnodig aankijken. Dergelijke zaken zijn externe prikkels die afleiden van je doel. Discipline. Concentratie. Inzicht. Best lastig.

De dagen bij zo’n retraite zijn verder lang en vol structuur: 8 keer per dag drie kwartier zitmeditatie, 8 keer per dag drie kwartier loopmeditatie. Tussendoor intermezzo’s zoals eten, dharmales, en nog een paar dingen. Het is best zwaar, alles gaat pijn doen bij het zitten. Maar het werkt. Echt.

De retraite wed geleid door Henk Barendregt en zijn assistent Antonino.

SONY DSCHenk is een bijzonder mens en leraar: serieus, deskundig, geïnteresseerd, vol humor en relativerinsgsvermogen. Maar het allerbelangrijkste is dat hij je motiveert, voor datgene wat je aan het doen bent op dat moment: de meditatie. Dat is het enige dat telt. Op dat moment. De gesprekken met Henk zijn ontwapenend en eerlijk; ze gaan altijd over de training en wat dat met je doet.

SONY DSCIk maakte me zorgen over de dromen die ik had, hij wees me er simpelweg op dat dat iets is wat de geest nu eenmaal met je doet en je er geen zorgen over hoeft te maken. Relativerend. Niks terzijde schuiven en doen alsof het niets is, maar je er op wijzen wat het echt is.

SONY DSCEn ik maakte me me zorgen over het feit dat de sterke gevoelens en onrust die ik had juist niet “als vanzelf” voorbij kwamen (gedachtes over mijn moeder, bijvoorbeeld) als ik op mijn kussen zat. Hij wees me er op dat ik ze juist niet moest oproepen maar dat andere gedachten en gevoelens kennelijk voorrang hadden. De onderwerpen waar ik me juist mee bezig wil houden komen vanzelf wel, als de tijd daar is. Vipassana is geen psychotherapie, zo vertelde hij me, alleen observatie van wat er gebeurt in je hoofd.

Ook mijn broer had natuurlijk zijn issues. Henk vertelde hem dat hij niet zo moest zeuren maar gewoon op zijn kussen moest gaan zitten. Het klinkt simpel en wat kort door de bocht, wellicht, maar als je er goed over nadenkt is het echt wel zo.

Het lange zitten (acht keer per dag, telkens drie kwartier) afgewisseld met achtereenvolgens drie kwartier loopmeditatie doet echt wat met je. Op je kussen en lopend maak je alles mee. Pijn, vooral in het begin, het stil moeten zitten, alle gedachten die voorbij komen, de voortdurende pogingen om geconcentreerd te zijn, voortkomend uit de discipline die van je gevraagd wordt. Loopmeditatie kon ook in de tuin en leverde soms een welkome afwisseling, je geest wil het ook graag en het is lastig om dan toch niet afleiding te zoeken.

SONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCSONY DSCNa afloop waren we best blij dat we weer de buitenwereld in mochten, en de eerste uren voor de grote terugreis naar Nederland bleef dat beperkt tot Fara Sabina zelf, waar op een doordeweekse ochtend weinig te beleven is. En op andere tijden van de week ook niet, vermoed ik.

SONY DSC SONY DSC SONY DSC SONY DSCEenmaal op de terugreis was het nog best lastig. Na een tijd zonder prikkels valt het best op hoe rumoerig de buitenwereld is.

SONY DSCSONY DSCSONY DSC

Het was een lang gekoesterde wens van mij om eens bij restaurant De Zwethheul te eten.  Twee Michelinsterren. Zo her en der had ik er al eens kennis gemaakt, bijvoorbeeld op eetfestivals die ik wel eens bezoek en waar zij ook hun opwachting maken. Nu deed zich de gelegenheid voor, er waren omstandigheden maar dat doet er verder nu even niet toe, en ik belandde er op een zondagmiddag voor een lunch met mijn vriendin Miranda. Zij houdt ook wel van een Frans hapje.

SONY DSCDe Zwethheul ligt aan de Rotterdamse weg tussen Delft en Rotterdam. Omdat ik in Rotterdam woon en in Delft werk kom ik er regelmatig langs. Ik gebruik het als sluiproute, als de A13 weer eens vast staat.

SONY DSCMiranda wijst naar de amuse.

SONY DSCIets met paddestoelen.

SONY DSCHet voorgerecht: avocado, krab en haringkaviaar. Heerlijk!

SONY DSCZeeduivel met buikspek. Fantastisch!SONY DSCMiranda geniet.

SONY DSCEn ik ook. Het wijnarrangement hielp vast ook wel mee. Maar het kon, ik was lekker op de fiets, het weer was er naar en het was ook een heerlijk tochtje zo langs de Schie.

SONY DSCHet hoofdgerecht: Kalfswang zonder eendenlever (op ons verzoek) met witlog en andijvie. Hmm  toch wat minder.

SONY DSC

Het dessert: Chocolade Savarin met ananas-kokosijs. Ben geen toetjesmens maar lekker!

SONY DSC

And some sweets bij de koffie, tenslotte.

En was het goed? Ja, het was heel heel goed. Echt heel goed. Het omrijden waard. Serieus. Ik zou het aan iedereen aanbevelen. Was het zo bijzonder dat je verrast werd? Uhhh nee, dat dan weer niet. Het voldeed aan mijn hoge verwachtingen maar het steeg er niet bovenuit.

Vorige week had ik een culinair avontuur met mijn vrienden Daan en Harry bij het inmiddels befaamde restaurant Ivy, op een steenworp afstand waarvan ik woon. Ivy heet officieel geen Ivy meer maar FG (naar de chefkok Francois Geurds) vanwege een naamconflict met een restaurant in het Verenigd Koninkrijk. Ik noem het vooralsnog even Ivy, gewoon.

Bij de keuze voor het 5, 7, 9 of 11 gangen menu kozen we voor 9, dat leek ons mooi (en achteraf: gezien het feit dat we er vanaf 19:30 uur tot 1:30 uur zaten was dat meer dan genoeg). Was het duur? Ja het was best duur, maar dat was ook niet echt een verrassing, natuurlijk. Was het dat waard? Ja! En dat is het meer dan waard, naar mijn gevoel, Heerlijk eten van een superkwaliteit. Wat een genot. Dat je dat mag meemaken. Met liefde gemaakt en met liefde geserveerd. Wat wil je nog meer. Je moet het niet elke dag doen natuurlijk maar ik kan het zondermeer van harte aanbevelen.

Nou goed, maar wat foto’s dan.

SONY DSC

Het 11-gangen “tasting menu”. De rest is een subset ervan. Natuurlijk kun je het menu zelf opeten.

 

SONY DSCHarry drinkt wat zuinig van zijn port. Misschien had hij een andere port verwacht?

SONY DSCDaan kijkt toe 🙂

SONY DSCEn Nico ook.

SONY DSCEen amuse

SONY DSCKwartelgelei, broccoli, langoustine, kruideninfusie, foie

SONY DSCAsperges, kip en kreeft. Delicious…

SONY DSCSONY DSC

Octopus, schelpdieren en tomaatinfusie

SONY DSCSONY DSCNitro vijzel. Tasty…

SONY DSCDevine…

SONY DSCLam

SONY DSCSONY DSC

Simmenthaler rund

SONY DSCSweet…

Francois en team!

SONY DSC

En wie kan raden welk iPad-spel ik momenteel speel krijgt een leuke verrassing 🙂